چی باید بگم از غم و درد ابن روزا؟

وای که هیچ خوب نیستم. خواهر و برادرام رو دارنیکی یکی میکشن. آخ از اینهمه خشم و رنج نمیترکم یعنی؟

یعنی تهش چی میشه؟

واقعاً عاشق این لِوِل از پختگیام که بتونم همیشه همینقدر بدون تعلق و منطقی باشم. امیدوارم این دستاورد جدیدم باشه توی این سن و زین پس هرچی به جلو برم منطقیتر هم باشم.

به این معنی که چیزی/شخصی نقطهی ثقلم نباشه و با همهی شرایطها کنار بیام. با بود و نبودش.